Αφήγηση σε 1ο ενικό πρόσωπο:

« Συνάντησα το θέατρο για πρώτη φορά στην αυλή του πατρικού μου σπιτιού ανάμεσα από μια λευκή και μία ροζ τριανταφυλλιά κι ένα πετρότοιχο γύρω γύρω.
Εκεί ως παιδιά επινοούσαμε, παίζαμε ιστορίες και η αυλή μεταμορφωνόταν σε αγορά, εμπόλεμη ζώνη, τσίρκο κ.ο.κ. Νιώθαμε ελεύθερα και δυνατά. Είχαμε το δικό μας καταφύγιο μακριά από τη “ζούγκλα” των μεγάλων που έμοιαζε στα παιδικά μου μάτια απειλητική έτοιμη να μας καταπιεί. Περνώντας στην σκοτεινή και παγερή περιοχή της εφηβείας το παιχνίδι σταμάτησε και το μοναδικό λιγοστό φώς που ζέστανε την ψυχή μου ήταν η εικόνα του φεγγαριού στον ουρανό και οι ιστορίες των Ρώσων λογοτεχνών. Μέσα από τα βιβλία του Ντοστογιέφσκι και του Τσέχωφ γεννήθηκε η περιέργεια και ο θαυμασμός μου για την ανθρώπινη ψυχή. Τότε γύρω στα δεκαέξι σε μία πλατεία άκουσα τον εαυτό μου να ξεστομίζει: “Θέλω να γίνω θεατρικός συγγραφέας”, μία πρόταση που διαλύθηκε γρήγορα ανάμεσα στις γλώσσες της κοινής λογικής των μεγάλων που γνωρίζουν τα πάντα και είναι έτοιμες να σε επαναφέρουν ανα πάσα στιγμή στον “ορθό¨ δρόμο. Προχώρησα στην ενηλικίωση με μια βαλίτσα που περιείχε διάφορες πεποιθήσεις και έτοιμους ρόλους μεταξύ των οποίων “ δυνατό μυαλό”, “ εργατικό και υπεύθυνο
παιδί”, αλλά έκρυβε και μια βαθιά ανοικτή πληγή που δεν έκλεισε ποτέ και μια αδυναμία να ακούω την καρδιά μου. Το “δυνατό μυαλό” πάντα υπερίσχυε και πάντα υπάκουε στη φωνή των άλλων και όχι στη δική μου. Αφού λοιπόν έψαξα διάφορους πιθανούς επαγγελματικούς προορισμούς που να με ικανοποιούν κάπως, βρέθηκα να σπουδάζω Φαρμακευτική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Όμως η καρδιά που έχει άμεση σύνδεση με την αστείρευτη πηγή της ζωής και της σοφίας βρήκε τρόπο να μου μιλήσει ξανά…
Στο τέταρτο έτος της σχολής όπως περιπλανιόμουνα στα στενά της Δελφών στη Θεσσαλονίκη ανακάλυψα στην οδό Αμαλίας μία πόρτα θεάτρου όπου ανακοινώνανε κάποιες εξετάσεις για ένα εργαστήρι υποκριτικής. Άνοιξα την πόρτα και μπήκα. Ήταν Σεπτέμβριος του 1996. Εκείνη είναι η χρονική στιγμή που συνάντησα και συνδέθηκα βαθιά με το θέατρο και το μέρος ήταν το Εργαστήρι υποκριτικής της
Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης που άλλαξε αργότερα σε Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης. Στο ερωτηματολόγιο που μου έδωσαν να συμπληρώσω πριν τις εξετάσεις εμφανίστηκε ξανά η φράση “Θέλω να γίνω θεατρικός συγγραφέας” σε μια απάντηση που έδωσα.
Στο Εργαστήρι γαλουχήθηκα με αξίες και ήθος,που με έκαναν να βλέπω το θέατρο με δέος ως χώρο ιερό,από τους βασικούς μου δασκάλους Πέτρο Ζηβανό (Κ.Θ.Ε.Θ., Αction theater studio) και Βαγγέλη Οικονόμου (Αβέρτο Θέατρο). Αυτοί οι δύο άνθρωποι χάραξαν στην ψυχή μου λέξεις που απέκτησαν ανεκτίμητο νόημα στην περαιτέρω ζωή μου εντός και εκτός θεάτρου. Λέξεις όπως “κύκλος”, “πυκνότητα”,
“αλήθεια”, “νήμα”, ¨δράση”, “ρυθμός” κατασκεύασαν το βασικό σχήμα του θεατρικού οχήματος με το οποίο θα ταξίδευα στη συνέχεια. Και ήταν πολύ στέρεο.
Το ταξίδι μου στη ζωή γινόταν πάντα στο πλωτό μου όχημα το θέατρο, δεν το αποχωριζόμουν ποτέ. Παράλληλα με το βιοπορισμό (ως φαρμακοποιός),την οικογενειακή και κοινωνική ζωή έστεκα πάνω στο καραβάκι του θεάτρου. Ως ηθοποιός ερευνούσα την ανθρώπινη ψυχή, τις σχέσεις , τα φαινόμενα, τις συνθήκες που γεννούσαν τα φαινόμενα ενώ κάποιες σκηνοθετικές απόπειρες ήταν, όπως συνειδητοποίησα τώρα,απλές προβολές δικών μου ψυχολογικών καταστάσεων. Παράλληλα διάβαζα θεατρικά έργα, μελέτες, συμμετείχα σε σεμινάρια και
εργαστήρια υποκριτικής και γενικά έψαχνα. Τι; Απαντήσεις πάνω στο νόημα της ζωής, απαντήσεις στις μεταφυσικές μου ανησυχίες που δεν τελείωναν ποτέ κι έτσι αποφάσισα να ανακατασκευάσω το καραβάκι μου και έδωσα κατατακτήριες εξετάσεις στο τμήμα θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. Και βρίσκομαι το 2010 να περνώ για δεύτερη φορά την πόρτα του πανεπιστημίου και για δεύτερη φορά μία άλλη πόρτα θεάτρου. Εκεί μελέτησα Ιστορία θεάτρου, δραματουργία, τα καινοτόμα καλλιτεχνικά ρεύματα, έμαθα για άγνωστες περιοχές και
άρχιζα δειλά δειλά να πειραματίζομαι με τη δική μου “σκηνική” γραφή. Στο χώρο αυτό υπήρξαν δύο παιδαγωγοί ,γυναίκες αυτή τη φορά,που έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην ανακατασκευή του καραβιού μου. Πρώτη ήταν η Ελευθερία Ντεκώ στα μαθήματα του θεατρικού φωτισμού, που κυριολεκτικά με εμψύχωσε και φώτισε μια σκοτεινή περιοχή μέσα μου που την είχα ξεχάσει όπου χάραξε πάνω της μία φράση:
“Να υποστηρίζεις εκατό τοις εκατό ότι δημιουργείς και να μην κάνεις έκπτωση στο όραμά σου”. Η δεύτερη ήταν η Κωνσταντίνα Ριτσάτου που μεταξύ των άλλων δίδασκε κι ένα διακριτικό και σεμνό μάθημα που λεγόταν “Ψυχολογία των Ομάδων”. Αυτό το μάθημα ήταν μία μικρή πόρτα που έκρυβε πίσω του έναν τεράστιο “κήπο” και η Κωνσταντίνα Ριτσάτου με πάθος και πίστη μας έβαλε σε αυτόν τον ‘κήπο’, στον κόσμο της Ανθρωπιστικής Ψυχολογίας. Εκεί συνάντησα σοφούς θεραπευτές όπως τον Kurt Lewin που δημιούργησε τον θεραπευτικό κύκλο, τον Carl Rogers που αντιμετώπισε τον άνθρωπο ως πλάσμα που συνεχώς εξελίσσεται και μεταμορφώνεται και τον Michel Lobrot με την παρεμβαίνουσα μη κατευθυντικότητα στην εμψύχωση. Η ψυχή μου μέσα σε αυτόν τον ‘κήπο’ συν-κινήθηκε. Η συν-κίνηση αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να επιτελέσω τη διπλωματική μου εργασία με επόπτρια την Κωνσταντία Ριτσάτου που συνέδεε το Θέατρο της Επινόησης με την
Εμψύχωση Ομάδων. Κατά τη διάρκεια της έρευνας και της συγγραφής της εργασίας μου όμως συνέβει κάτι καινούριο. Η πνευματική μου συνάντηση με τους σοφούς αυτούς θεραπευτές αλλά και η πράξη της γραφής αυτή καθαυτή ( πρώτη φορά στη ζωή μου έγραφα) ξεκλείδωσαν την καρδιά μου και έστρεψαν το πλωτό μου θεατρικό όχημα προς τον εσωτερικό μου κόσμο. Το 2017 τελείωσα τη σχολή και συνέχισα με τη θεατρική γραφή και το πλωτό μου όχημα μπαινόβγαινε στον έσω και έξω κόσμο. Τότε άρχισε να διαγράφεται ένα ΠΕΡΑΣΜΑ που συνέδεε τον εσωτερικό μου κόσμο με τον εξωτερικό και το θέατρο μου φανέρωνε τη θεραπευτική του διάσταση. Το 2018 έγραψα ενα θεατρικό έργο το οποίο ήρθε από να μου θυμίσει την παλιά πληγή που είχα αμελήσει και βασάνιζε τόσα χρόνια την ψυχή μου και επιπλέον να μου υποδείξει τον δρόμο της θεραπείας.Η πληγή άρχισε να καθαρίζει πρώτα και μετά να επουλώνεται κι αυτό χάρη στο θέατρο. Όλη αυτή η διαδρομή δυνάμωσε μέσα μου την επιθυμία να μοιραστώ όλη αυτή την εμπειρία και με άλλους ανθρώπους κι έτσι ιδρύθηκε το ΠΕΡΑΣΜΑ το 2020. Το Πέρασμα λοιπόν είναι ένα πλωτό όχημα που φτιάχτηκε με τη σύνπραξη ανθρώπων του θεάτρου και της ψυχολογίας που πιστεύουν στην αξία του Ανθρώπου πάνω απ όλα και έχει αποστολή να κρατήσει ανοικτές τις πύλες της ψυχής μας, να μας ταξιδέψει στο βάθος της γνώσης και της αλήθειας εκεί όπου υπάρχει η κοινή θάλασσα που μας ενώνει όλους, εκεί όπου αναβλύζει η αστείρευτη πηγή της Αγάπης.
Και μέσα από αυτή την εμπειρία έμαθα μπροστά από κάθε ρήμα να βάζω την πρόθεση Συν-. Συν-γράφω, Συν-κινούμαι, Συν-υπάρχω.»
Κωνσταντία Ζαχαροπούλου, η Ιστορία πίσω από το ΠΕΡΑΣΜΑ

papel-picado-top

Μείνετε ενημερωμένοι.

Κάντε εγγραφή στα ενημερωτικά δελτία μας.

Θέλω να λαμβάνω ενημερωτικά emails για τα εργαστήρια/δράσεις του φορέα "ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ" *

Ακολουθήστε μας στα social

#perasmatheatre

papel-picado-bottom